ข้าวผัด: ชื่อสั้น ๆ ยังบอกส่วนผสมไม่ครบ

คำว่าข้าวผัดบอกวิธีปรุงข้าว แต่ยังไม่บอกว่าจานของร้านใส่เนื้อ ผัก หรือซอสอะไร Thailand Foundation กล่าวถึงข้าวผัด ในภาพรวมอาหารไทยที่มีวัตถุดิบและวิธีทำหลากหลาย ร้านจึงควรเขียนจากสูตรที่ขายจริง ไม่คิดว่าข้าวผัดทุกจานทั่วประเทศมีเครื่องปรุงเดียวกัน

ใช้ชื่อไทยให้ครบชนิด

หากมีข้าวผัดไก่ หมู ปู หรือผัก ให้ใส่คำแยกชนิดในชื่อเมนู บอกว่าอะไรผัดอยู่ในข้าวและอะไรเป็นเครื่องเคียง หากเลือกโปรตีนได้ ให้แสดงตัวเลือก ราคาเพิ่ม และภาพที่ตรงกับจานที่ลูกค้าเลือก ข้าวผัดจานเดียวกับจานแบ่งควรมีขนาดเสิร์ฟและราคาแยกกัน

ตัวอย่างอาหารเฉพาะร้านไม่ใช่สูตรของทุกร้าน

การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยยกตัวอย่างร้านหนึ่งในจังหวัดตราด ที่ขายข้าวผัดพริกเกลือใส่กั้ง กุ้ง ปลาหมึก และซอสทะเล นี่เป็นจานเฉพาะร้าน ไม่ใช่หลักฐานว่าข้าวผัดทั่วไปต้องใส่อาหารทะเลหรือซอสแบบเดียวกัน ตัวอย่างนี้ช่วยให้เห็นว่าชื่อ “ข้าวผัด” อย่างเดียวอธิบายจานไม่พอ

เครื่องเคียงและราคาอยู่ในข้อมูลจานเดียวกัน

ร้านควรตรวจว่าจานที่ขายมีไข่ ผัก แตงกวา มะนาว หรือเครื่องปรุงอื่นรวมด้วยหรือไม่ ถ้าไข่ดาวหรือซอสเพิ่มเติมต้องจ่ายเพิ่มให้เขียนไว้ใกล้ราคา อย่าใช้รูปจานที่มีของแถมจากแหล่งอื่นหากร้านไม่ได้เสิร์ฟอย่างนั้น ภาพช่วยให้เห็นหน้าตาแต่ใช้แทนรายการส่วนผสมไม่ได้

ข้อจำกัดอาหารต้องตรวจซอสจริง

ข้าวผัดผักไม่ได้รับรองว่าไม่มีน้ำปลา ซอสหอยนางรม น้ำซุปเนื้อ หรือไข่ และไม่เห็นอาหารทะเลบนจานก็ไม่ได้รับรองว่าปลอดภัยสำหรับผู้แพ้อาหาร หากลูกค้าต้องหลีกเลี่ยงวัตถุดิบใด ให้พนักงานตรวจสูตรปัจจุบัน ฉลากซอสและการเตรียมในครัวก่อนตอบ อย่าใช้ข้อมูลของร้านตราดหรือบทความทั่วไปแทนคำตอบของร้านตนเอง

ตัวอย่างโครงเมนูสามภาษา

เขียนว่า “ข้าวผัดกับ [โปรตีนหรือผักที่ใช้จริง] ปรุงด้วย [เครื่องปรุงหลักที่ตรวจแล้ว] เสิร์ฟพร้อม [ของที่รวมจริง]” แล้วตรวจชื่อไทย อังกฤษ จีนให้ตรงกับจานเดียวกัน หากเปลี่ยนซอส ผู้จัดหา หรือเครื่องเคียง ให้แก้หน้าเมนูออนไลน์และไฟล์พิมพ์พร้อมกัน ลูกค้าจะเปรียบเทียบจานได้ง่ายกว่าการเห็นคำว่า fried rice ซ้ำทุกแถว