ส้มตำ ยำ และลาบ: ไม่ใช่สลัดจานเดียวกัน

คำว่า Thai salad ช่วยให้ลูกค้าต่างชาติเริ่มเข้าใจประเภทอาหารได้ แต่ไม่ใช่ชื่อสูตรสำเร็จ ส้มตำ ยำ และลาบอาจต่างกันทั้งวัตถุดิบหลัก น้ำปรุง และวิธีทำ ถ้าร้านแปลทุกจานว่า “spicy salad” ลูกค้ายังไม่รู้ว่าจานที่เลือกมีผัก เนื้อ อาหารทะเล หรือเครื่องปรุงชนิดใด

ส้มตำ: ระบุว่าเป็นตำแบบไหน

Thailand Foundation ยกส้มตำเป็นตัวอย่างอาหารอีสาน และ บทความเรื่องปลาร้า อธิบายว่าบางสูตรใส่ปลาร้า บางร้านเสนอเป็นตัวเลือก จึงไม่ควรบอกว่าส้มตำทุกจานมีปลาร้า หรือว่าไม่ใส่ปลาร้าแล้วไม่มีเครื่องปรุงจากสัตว์ชนิดอื่น ร้านต้องตรวจน้ำตำและของที่ใส่ในส้มตำรายการนั้นจริง

ยำ: บอกว่ายำอะไร

ยำมีหลายวัตถุดิบ สูตรยำถั่วพูของมูลนิธิไทย เป็นตัวอย่างหนึ่งที่มีถั่วพู หมู กุ้ง ไข่ น้ำปลาและเครื่องปรุงอื่น สูตรนี้ไม่ได้กำหนดว่ายำทุกจานต้องมีส่วนผสมเหล่านี้ ร้านควรใช้ชื่อยำตามวัตถุดิบหลัก แล้วบอกโปรตีนและของเพิ่มที่ใช้จริงแทนการเขียน “สลัดไทย” เพียงคำเดียว

ลาบ: ไม่ใช่สลัดผักเคียง

มูลนิธิไทยอธิบายลาบแบบอีสานเป็นตัวอย่างยำเนื้อสัตว์ที่มีข้าวคั่ว แต่เนื้อและเครื่องปรุงอาจต่างกันตามสูตรและพื้นที่ หากร้านขายลาบไก่ ลาบหมู หรืออย่างอื่น ให้แยกตัวเลือกหรือแสดงชื่อชัดเจน อ่าน แนวทางอธิบายลาบ เพิ่มเติม รูปผักสดไม่ควรนำไปใช้แทนภาพจานลาบที่ขายจริง

ความเผ็ดและข้อจำกัดอาหารต้องตรวจแต่ละจาน

ชื่อส้มตำ ยำ หรือลาบไม่ได้รับรองระดับพริกเท่ากัน และไม่ใช่ป้ายเจ ร้านควรทราบว่าพริกอยู่ในน้ำปรุงแล้วหรือเติมทีหลัง หากลูกค้าถามเรื่องน้ำปลา ปลาร้า กุ้ง ถั่ว ไข่ หรือซอสสำเร็จรูป ให้พนักงานตรวจสูตร ฉลากและการเตรียมกับครัวก่อนตอบ โดยเฉพาะคำถามเรื่องการแพ้อาหาร อย่าสรุปจากคำว่า “salad” ว่าจานนั้นปลอดภัย

ทำเมนูหลายภาษาให้เปรียบเทียบได้

เก็บชื่อไทยแล้วเติมวัตถุดิบหลัก โปรตีน น้ำยำหรือของหมัก ระดับความเผ็ดตามสูตรร้าน และผักเคียงที่รวมอยู่ ถ้าขายหลายสูตรให้แยกราคาและภาพแต่ละสูตร ไม่ซ่อนความต่างไว้ใต้การ์ดเดียว เมื่อเปลี่ยนน้ำปรุงหรือผู้จัดหา ให้ตรวจคำอธิบายภาษาไทย อังกฤษ จีนพร้อมกัน